നീ എങ്ങുപോയി...

മാറ്റം...

എന്റെ ഹൃദയം പാടുകയാണു...
നിന്നെ കണ്ടില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ
ഞാൻ മാറുകയില്ലായിരുന്നു...
നീയെനിക്ക് മനോഹരമായ ആ
പനിനീർ പുഷ്പം പങ്കുവെച്ചില്ലായിരുന്നു-
വെങ്കിൽ ഞാൻ മാറുകയില്ലായിരുന്നു...
നിന്റെ തേനൂറുന്ന പുഞ്ചിരി
കണ്ടില്ലായിരുന്നുവെങ്കിൽ
ഞാൻ മാറുകയില്ലായിരുന്നു...
എന്റെ ഹൃദയം പാടുകയാണു...
എന്തുകൊണ്ടെന്നാൽ
ഞാൻ നിന്നെ കണ്ടെത്തി...

പ്രണയം... ഒരു പ്രതിഭാസം...

ഇലകൾ കൊഴിയുന്ന മരങ്ങളുടെ ചോട്ടിലായ് ഹൃദയങ്ങൾ ചേർത്ത് വച്ച് അവരിരിക്കുകയാണു...
ഇളം കാറ്റിൽ അവളുടെ മുടിയിഴകൾ അവന്റെ കവിൾത്തടത്തെ തഴുകി...
അവർക്ക് മുൻപിൽ സന്ധ്യ ഒരു ശോണ സാഗരമായി ഇളകി മറിയുകയാണു..
അന്തിവെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ കണ്ണുകൾ പ്രണയാതുരമായിരുന്നു...
അവരുടെ ഹൃദയം ത്രസിക്കുകയായിരുന്നു...
പിന്നെ ഒരു നിമിഷം അവന്റെ മുഖത്തെ അവളുടെ മുടി മറച്ചുകളഞ്ഞു... ആ മുടിയിൽ സന്ധ്യാവെളിച്ചം വീണു തിളങ്ങി...
ഇരുൾ പടർന്ന സന്ധ്യയുടെ നെറുകയിലൂടെ അവർ മടങ്ങി...
ഒരു പരസ്പര സ്നേഹത്തിന്റെ തുടിക്കുന്ന ഓർമ്മകളുമായി...
ഇത് പ്രണയികളുടെ സമ്മോഹനമായ ഒരു നിമിഷമാണു... ഒരനുഭൂതിയാണു...

ഒന്നോർത്താൽ പ്രണയം ഒരു പൂനിലാവ് പോലെയാണു. തഞ്ചത്തിൽ പ്രകാശം പരത്തി മനസ്സുകളുടെ ലയമായിത്തീരുന്ന ശോഭിതമായൊരു പൂനിലാവ്... ഹൃദത്തിന്റെ പ്രകാശമാണത്...

പ്രണയത്തിന്റെ ഊഷ്മളതയിൽ മതിമറന്നു പോകാത്തവർ ആരുണ്ടാവും... ഒരിക്കലെങ്കിലും പ്രേമിച്ചിട്ടില്ലാത്തവർക്ക് ജീവിതം വ്യർത്തമല്ലേ... ഒരു പൂ വിരിയും പോലെ പരിമളപൂരിതമായ അനുഭൂതിയാണത്...

ആദ്യാനുരാഗത്തിന്റെ നിറവും മണവും ജീവിതാന്ത്യത്തോളം നിലനിൽക്കുന്നതാണു... എത്ര തേച്ചാലും മായ്ച്ചാലുമത് മാഞ്ഞുപോകില്ല... കാലദേശങ്ങൾ കടന്ന് അത് മഹിതമായൊരനുഭൂതി ചൊരിയും...

വിവാഹത്തിനു മുൻപ് പ്രണയിച്ചവരും അതിനു ശേഷം ആ അനുഭൂതി നുകർന്നവരുമുണ്ടാകാം...
കാലത്തിന്റെ നെറികേടിൽ പ്രണയം ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നിരിക്കാം... പ്രേമത്തെ മുറിച്ചെറിഞ്ഞ് മറ്റൊരാളെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ നിർബന്ധിതരായിത്തീർന്നിരിക്കാം... എന്നാൽ ആദ്യാനുരാഗം ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ദശാസന്ധിയിൽ പൂർണ്ണത കൈവരിക്കും... നീണ്ട ഇടവേളക്കു ശേഷമുള്ള ഒരു സ്നേഹമഴയായത് പെയ്തിറങ്ങും...

പ്രണയത്തെ നിർ വചിക്കാനാകില്ലല്ലോ... അതൊരനുഭവവും അനുഭൂതിയുമാണു... പ്രണയത്തിനു ഒരു പ്രത്യേക മണമുണ്ട്... മാധുര്യമുണ്ട്...
നഗരങ്ങളിലേയും നാട്ടിൻപുറങ്ങളിലേയും പ്രകൃതിയുമായി പ്രണയം ലയിച്ചിരിക്കുന്നു...
വിദ്യാലയ മുറ്റത്തോ കലാലയങ്ങളിലെ മരച്ചോടുകളിലോ അംബലക്കുളത്തിന്റെ ഓരത്തോ പ്രണയം മൊട്ടിടുന്നു... അതുമല്ലെങ്കിൽ ആരാധനാലയത്തിന്റെ വിരസതകൾക്കിടയിലാകാം... ഒരു തേൻ തുള്ളിപോലെ മനസ്സിന്റെ ഒരു കോണിൽ പ്രണയ മഴത്തുള്ളി വീഴുകയാണു... ജീവിതത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു കോണിൽ അവിചാരിതമായി കണ്ടുമുട്ടുംബോഴായിരിക്കാം ഈ സ്പുരണം ഉണ്ടാകുന്നത്... പരസ്പരം ആകർഷിക്കുന്ന അഭൗമവും അനിർ വചനീയവുമായ ആകർഷണത്തിൽ നിന്നാണു പ്രണയത്തിന്റെ മധു ഉറഞ്ഞുകൂടുന്നത്...
പിന്നെ ആകെ അസ്വസ്തമാകുന്ന നിമിഷങ്ങളാണു... മനസ്സിൽ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും ഈ അനുഭൂതി നിറയുന്നു... ദിവസങ്ങളിലൂടെ മനസ്സിൽ സ്പുടം ചെയ്തെടുത്ത പ്രണയം പരസ്പരം അറിയുന്നതിലൂടെ പടർന്ന് കയറുന്നു...

നിലാവിൽ മരങ്ങൾ നിഴൽ പരത്തുന്ന തൊടികളിലും സായന്തന ചെമ്മാനത്തിലും സ്നേഹത്തിന്റെ ചിത്രവർണ്ണാഞ്ചിതമായ നിമിഷങ്ങൾ വിരിഞ്ഞിറങ്ങുന്നു...

ഒരു നോട്ടത്തിലൂടെ... ഒന്നുരിയാടുന്നതിലൂടെയൊക്കെയാണു പ്രേമത്തിന്റെ നാംബ് മുളപൊട്ടുന്നത്... പിന്നെ ഓർക്കാൻ ഓർത്തോർത്ത് കൊണ്ടുനടക്കാൻ പ്രണയികളുടെ മനസ്സിൽ ചിലതൊക്കെ പതിഞ്ഞിരിക്കും... ഒന്നുകിൽ മൂക്ക്, അല്ലെങ്കിൽ കണ്ണുകൾ, അതുമല്ലെങ്കിൽ ചുണ്ട്... ഏകാന്തതയിൽ ഈ ഓർമ്മകൾ മനസ്സിൽ വന്നലക്കുന്നു... പ്രണയപ്രഭയിൽ ഇത് വശ്യചാരുതയാർന്നിരിക്കും... മനസ്സിനെ പിടിച്ചുലക്കുന്ന ഒരനുഭൂതിയായിരിക്കുമത്...

ആദ്യമൊഴിയുടെ താളവും നാദവുമാവും മനസ്സിലേക്കു പിന്നീട് ഒഴുകിയെത്തുന്നത്... പുഞ്ചിരിയിൽ ഊറിവരുന്ന വർത്തമാനങ്ങൾ... ഒളികണ്ണിട്ടുള്ള നോട്ടം... എല്ലാമെല്ലാം...

പിന്നെ പ്രണയത്തിന്റെ വസന്തകാലത്തിലേക്കായ് ഇരുവരുടേയും യാത്ര... പൊരിവെയിലിനെ പൂനിലാവായി കാണുന്ന കാലം... രാത്രി പകലുകൾക്ക് മനോഹാരിത ഏറെ അനുഭവപ്പെടും... സ്വപ്ന സുരഭിലമായ ഒരു കാലമാണത്... പ്രണയം അങ്ങനെ വളരുകയാണു... അതിരുകളില്ലാത്ത ലോകത്തിലേക്ക്...
കാമുകിയുടെ ഒരു വിരൽ സ്പർശം... കാമുകന്റെ ഒരു തലോടൽ... അത് മറ്റ് എന്തിനെക്കാളും ആഹ്ലാദകരമായിരിക്കും...

നമ്മുടെ ഇടയിലെ പ്രണയത്തിന്റെ അതിർത്തി അവിടെ അവസാനിക്കുകയാണു... അതിനപ്പുറത്തേക്ക് കടക്കാൻ നമുക്കാവില്ല... ഈ പരിധിക്കകത്ത് നിന്ന് ആയിരം അനുഭൂതി നക്ഷത്രങ്ങൾ ഉദിച്ചസ്തമിക്കുന്നു... പിന്നെ വിവാഹത്തിന്റെ തീരം തേടലാണു...

ചിലപ്പോൾ പ്രണയത്തിന്റെ സൗകുമാര്യതക്കിടയിൽ വിധിയൊരു വില്ലനായി കടന്നുവരുന്നു... പിന്നെ പ്രേമത്തിന്റെ തളിരിലകൾ തല്ലിക്കൊഴിക്കലായി... നീണ്ട വിരഹത്തിനും അതിനൊടുവിലൊരു വേർ പിരിയലിനും അത് വഴിയൊരുക്കുന്നു... മറ്റൊരാളെ വിവാഹം കഴിച്ച് ജീവിതം വേറൊരു ദിശയിലൂടെ തള്ളിവിടാൻ നിർബന്ധിതരാകും... വിധി മുറിച്ചെറിഞ്ഞാലും പ്രണയത്തിന്റെ അനുഭൂതി സ്പർശ്ശം മനസ്സിന്റെ അകത്തളം വിട്ട് പോകില്ല... പ്രണയ സംഗീതം പരിപൂർണ്ണമാകാൻ യതിഭംഗം വന്നേ മതിയാകൂ എന്ന കവി വാക്യം ഇവിടെ ഓർക്കേണ്ടതാണു...

വിരഹത്തിന്റെ താപത്തിൽ ഉരുകുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ കാഞ്ചനക്കട്ടി കൂടുതൽ തിളക്കം വയ്കുകയേയുള്ളൂ... ഓർമ്മയുടെ പേടകത്തിൽ അവ ജീവിതാന്ത്യത്തോളം കൊണ്ടുപോകാം...

വിവാഹത്തിന്റെ യാന്ത്രിക ജീവിതത്തിനിടയിലും ശിതിലമായ പ്രേമത്തിന്റെ തുടിക്കുന്ന സ്മരണകൾ നമ്മെ വന്ന് തലോടുന്നു... അത് താരാട്ട് പാട്ടാകുന്നു... ആരോരുമറിയാതെ മനസ്സിലിട്ട് അത് കൊണ്ട് നടക്കുന്നു...

പിന്നെ വയസ്സുകാലത്തോ മറ്റോ പഴയ കാമുകിയെ/കാമുകനെ കണ്ടെത്തുന്നവരുണ്ട്... ജീവിതത്തിന്റെ നല്ല കാലങ്ങൾ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ മറ്റൊരാളോടൊപ്പം ജീവിച്ചവർ ഇരുവരും വീണ്ടും കാണുന്നു... അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ നിർവൃതി നിറഞ്ഞ മുഹൂർത്തമായത് മാറുന്നു... വാർദ്ധക്യത്തിലെ സൗഭാഗ്യമായ് അവരത് കൊണ്ടുനടക്കുന്നു... പഴയ കാമുകീ കാമുകന്മാർ അറുപത് വയസ്സ് കഴിഞ്ഞ ശേഷം ഒന്നിച്ചുജീവിക്കുന്നുണ്ട്...

ഒന്നോർത്താൽ ഇതെല്ലാം ചേർന്നതാണല്ലോ പ്രണയമെന്ന പ്രതിഭാസം...

നീമാത്രം...

എൻ കനവിലും നിനവിലും
നീ... നീമാത്രം...

സംഗീതം...

എൻറെ മൌനസംഗീതം നീയറിഞ്ഞുവോ...?
നിദ്രകളെത്താത്ത താഴ് വരയിൽ
നിലാവിൻറെ നീല ശരശയ്യയിൽ
നിന്നെയും കാത്തിരൂന്നു ഞാൻ
പുലരിയാം സ്വപ്നകുമാരീ...
നിലാവിൻറെ ചിത്രരഥങ്ങളുരൂളുന്നൂ...
നീയും കടന്നു മറഞ്ഞൂ...
എന്നിലെ മോഹം വിതുംബിക്കൊഴിഞ്ഞൂ...
എന്നേക്കുമായി പ്രാണവേദന ബാക്കിയായി...
എന്നെത്തും വീണ്ടുമൊരിക്കൽ നീയെൻ
ഏകാന്ത ജൻമത്തിൽ പൂവിടർത്താൻ...
കത്തുന്ന പഞ്ചാഗ്നി മദ്ധ്യത്തിൽ
നിത്യ തപസ്വിനീ ഞാനിരിക്കും...
ഇനിയുമെൻ മാനസ സംഗീതം
അറിയാതെ പോകുമോ നീ...
എൻ പുലരിയാം സ്വപ്നകുമാരീ...

മയിൽപ്പീലി...

എന്നെന്നും നിന്നെ മനസ്സിൻ മണിച്ചെപ്പിൽ
പുസ്തകത്താളുകളിൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന
മയിൽപ്പീലി പോലെ എന്നും സൂക്ഷിക്കും, സ്നേഹിക്കും...
നിൻ ഓർമ്മകൾ എന്നുമെൻ
ഹൃദയത്തിൻ അണിയറയിൽ നിലനിൽക്കും...
അത് ആകാശതാരകളെപ്പോൽ
സാഗരത്തിലെ തിരമാലകൾ പോൽ
ഒരൂ മൌനകാവ്യമായി എന്നിലെന്നും ഒഴുകും...
നിന്നോർമ്മകൾ പെറ്റ് പെരൂകി
മയിൽപ്പീലി പോലെന്നും നിലനിൽക്കും...
വേനൽ മഴ പോൽ
എൻ ജീവിതത്തിൽ വന്ന പെൺകിടാവേ
ഞാൻ തിരഞ്ഞൂ നീ നടന്ന കാൽപ്പാടുകൾ...
ഞാൻ ശ്രവിച്ചൂ നീ മീട്ടും സംഗീതം...
ഞാൻ അലിഞ്ഞൂ നീ പാടും പാട്ടുകളിൽ...
ഞാൻ കാത്തു നിൻ സ്നേഹത്തിനായ്...
എനിക്കറിയാം
ഞാൻ നിനക്കാരൂമല്ല...
നീ എനിക്കാരൂമല്ല...
എങ്കിലും നീ എൻറേത് മാത്രം...

ചുവട് വയ്പ്പ്...

എൻറെ സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കാൽക്കീഴിൽ വച്ചിരിക്കുന്നു...
മൃദുലമായി പാദം ഊന്നുക...
എന്തെന്നാൽ നിങ്ങൾ ചുവട് വയ്ക്കുന്നത് എൻറെ കിനാവുകളിലാണ്...

മനസ്സിലെ സ്നേഹം...

എന്നും നിലനിൽക്കാനുളളതല്ല മനസ്സിലെ സ്നേഹം...
സ്നേഹത്തെ നാം കൈയ്യൊഴിയുന്നതുവരെ സ്നേഹം സ്നേഹമാകുന്നില്ല...

പക്വത...

പക്വതയുടെ പടവിൽ എത്തിനിൽക്കുന്ന അനുഭവങ്ങൾ...
പക്ഷേ... പക്വത ഒരൂതരം മരവിപ്പാണ്...
സോഫ്റ്റ് കോർണേഴ്സ് നഷ്ടപ്പെടുകയാണ് എന്നൊക്കെ മനസ്സ് പറയുന്നു...
ബുദ്ധിയേയും കടന്ന് നിന്ന് എന്തോ... എങ്ങനയോ...
പൂക്കളേയും പൂംബാറ്റകളേയും സ്വപ്നം കണ്ടു നടന്ന മനസ്സിലിപ്പോൾ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുടെ തൊട്ടാൽ പൊളളുന്ന വർണ്ണരേണുക്കൾ...
നല്ലതിനാവാം...
പക്ഷേ... കണ്ണുകൾ നിറക്കാൻ പോലും മറന്നു പോവുകയെന്നത് നല്ലതിനാണോ...?
അതുമറിയില്ല...

മഴച്ചന്തങ്ങൾ...

ഇവിടെ കണിക്കൊന്നകളിൽ മഴ പെയ്തിറങ്ങിയപ്പോൾ എല്ലാം പൊഴിഞ്ഞ് പോയി...
അതനിവാര്യതയാണല്ലോ...
മഴക്ക് പെയ്യാതിരിക്കാനാവുമോ...?
എൻറെ മഴയുടെ നിറത്തിൽ നിന്നും ഗന്ധത്തിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമാവാം നിൻറെ മഴച്ചന്തങ്ങൾ...
പക്ഷേ...
എന്നിലും നിന്നിലും നമ്മളിലും അവരിലും പെയ്യുന്നത് മഴ തന്നെ...
മഴയും ജീവിതവും...

തിരകൾ....

ഉളളിൽ കടലുണ്ടെങ്കിൽ അവിടെ ആർത്തിരംബുന്ന തിരകളുണ്ടാവും...
സ്വപ്നങ്ങളുടേയും ആശകളുടേയും പങ്കുവക്കപ്പെടാത്ത മോഹങ്ങളുടേയും നേർത്ത കണികകൾ ആ തിരയിലുണ്ടാവും...
ഉളളിൽ തുടിക്കുന്നൊരൂ ഹൃദയമുണ്ടെങ്കിൽ മോഹങ്ങളുടേയും അടങ്ങാത്ത ദാഹങ്ങളുടേയും സ്പന്ദനം നിൻറെ അധരങ്ങളിൽ വിറകൊളളുന്നുണ്ടാവും...
നിൻറെയുളളിൽ പെയ്യാത്ത മേഘങ്ങളുടെ നോവുണ്ടെങ്കിൽ എൻറെ അതിരൂകൾ എവിടെയെങ്കിലും ലംഘിക്കപ്പെടും...
നിൻറെ ദാഹം വാക്കുകളോടാണെങ്കിൽ എൻറെ ചുണ്ടുകൾ ചുരത്തിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും...
നിൻറെ സ്വരങ്ങളിലലിഞ്ഞ രാത്രിയീണങ്ങൾ തേടി ഞാനെൻറെ സ്വപ്നസഞ്ചാരം തുടരൂം...
ആ സ്വരസംഗമത്തിലായിരിക്കും കടൽ ശാന്തമാവുന്നത്...

സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നൂ...

ഉന്നതമായ മാമലകളുടെ മധ്യത്തിലൂടെ ഞാൻ നടന്നു...
പ്രകാശിക്കുന്ന അരൂവികളുടേയും
നദീതടങ്ങളുടേയും സമീപത്തുകൂടി...
എൻറെ ദൃഷ്ടിയിൽ പതിച്ചതെല്ലാം
ഒന്നിനെപ്പറ്റിയേ എന്നോട് പറഞ്ഞുളളൂ...
ഞാൻ സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നൂ... ഞാൻ സ്നേഹിക്കപ്പെടുന്നൂ...
മറ്റെല്ലാം ഞാൻ മറന്നുപോയി...
പ്രണയത്തിൻറെ ആ നിമിഷം കഴിഞ്ഞിട്ട്
ഞാനെന്തിന് ജീവിച്ചു...?

വിതുംബൽ.....

ഈണമാം സാഗരത്തിൽ
ഞാൻ ഒഴുകി നടന്നപ്പോഴും
ഞാൻ അറിയാതെ
നിന്നിലേക്ക് അടുത്തപ്പോഴും
നിർവചിക്കാനാകാത്ത
സത്യങ്ങളെ മൂടിക്കെട്ടി
പ്രണയ തന്ത്രികളിലെ സുഖാനുഭവം
ഞാൻ നുകർന്നപ്പോഴും
ഞാനറിഞ്ഞില്ല
നീ വിതുംബും കണ്ണുനീരിന്
ഇത്രയേറെ അർത്ഥങ്ങളും
വിലയും ഉണ്ടെന്ന്...
എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട
പെൺകിടാവേ
നിന്നെയോർത്തെൻ മനം
വിതുംബുകയാണ്...

നിശീഥിനിയിൽ....

ഈ നിലാവുതൻ കുളിരൂറും മടിത്തട്ടിൽ
ഈ നല്ല നിശബ്ദ നിശീഥിനിയിൽ
എൻ മനം തന്നിലുണരൂന്ന ചിന്തകൾ
നിന്നെക്കുറിച്ചായിരൂന്നുവല്ലോ...
എൻ നയനങ്ങളിൽ തെളിയുന്ന ചിത്രങ്ങൾ
നിൻറേത് മാത്രമായിരൂന്നുവല്ലോ...
എൻ മനസ്സിൻ കിളിവാതിൽ തുറന്നു നീ-
യുളളിൽ കടക്കാനെന്തേ മടിക്കുന്നൂ...
ഈ നിലാപ്പൂമഴ തിങ്കൾ ചൊരിഞ്ഞത്
നിന്നെ വരവേൽക്കുവാൻ വേണ്ടിയല്ലേ...
ഈ താരകങ്ങൾ കണ്ണുചിമ്മുന്നത്
നിന്നെയാനന്തിപ്പാൻ തന്നെയല്ലെ...
അറിയാതെയെങ്കിലുമെൻ മനവാടിയിൽ
സൌരഭ്യം ചൊരിഞ്ഞൊരൂ പൊൻ മലരേ...
ഈ നിത്യയാമത്തിനേകാന്തതയിൽ നീ-
യെന്നെത്തനിച്ചാക്കി പോയതെന്തേ...?

ചൂട്...

ഈ സായാഹ്നത്തിൽ നിന്നെക്കുറിച്ചുളള
അവ്യക്തമായ ചിന്തയിലാണു ഞാൻ...
ചൂട് കൊണ്ട് പൊറുതിമുട്ടിയ ദിവസം...
അന്തരീക്ഷം മഴക്കുവേണ്ടിയുളള ആകാംക്ഷയിലാണ്...
എന്നിൽ നിറയെ ചൂടാണ്...
ഞാനും മഴക്കുവേണ്ടി ദാഹിക്കുന്നു...

യാത്ര തുടരട്ടെയോ....?

ഇരൂൾ വീണ വഴിയിലൂടെ
ഗതിയറിയാതലഞ്ഞപ്പോഴെന്നോ
സ്നേഹത്തിൻ ഇത്തിരി വെട്ടവുമായി
അറിയാതെന്നരികിൽ നീ വന്നുവോ...?

അറിയാതെ മോഹിച്ച പുഷ്പമേ
നിനക്കാരോ അവകാശമോതിയപ്പോൾ
വെറുതെയെങ്കിലും എൻ മനം
വിതുംബിയതൊരൂമാത്ര നീയറിഞ്ഞുവോ...?
ദു:ഖാഗ്നിയിൽ നീറുമൊരൂ ചിത്തത്തിൽ
ഒരൂ മഞ്ഞ് കണമായ് നിൻറെ സ്നേഹം
ഒരൂമാത്ര മിന്നിമറഞ്ഞുവോ....?

വഴിയറിയാതൊഴുകിയ മേഘങ്ങളും
നിലയറിയാതൊഴുകിയ മന്ദമാരൂതനും
നിൻറെ പേരോതിയൊളിച്ചപ്പോൾ
പ്രിയേ, അറിയാതെൻ മനം കുളിർത്തു...

നിറമുളള സ്വപ്നങ്ങളുടെ ലോകത്തെന്നെ-
ത്തനിച്ചാക്കി നീ എങ്ങോ മറയുംബോൾ
എൻ മുന്നിലിരൂൾ വീണ വഴിയും നിന്നോർ-
മ്മകളും നഷ്ടസ്വപ്നങ്ങളും മാത്രം ബാക്കി...
ഒരൂമാത്ര നീ തന്നവർണ്ണ സ്വപ്നങ്ങൾക്കുമാ-
സ്നേഹ സാന്ത്വനങ്ങൾക്കുമെൻ അശ്രൂപൂജ...

അനുവാദമില്ലാതെ സ്നേഹിച്ചുപോയ-
തപരാധമെങ്കിൽ മാപ്പേകിടേണം...
യാത്ര ചോദിപ്പാൻ ഞാനാരൂമല്ലെന്നാലുമീ-
യിരൂൾവീണ വഴിയിലൂടെൻ യാത്ര തുടരട്ടെയോ...

നേട്ടം...

ഇംബത്തിൽ ഞാൻ പാടി...
നിൻ പ്രേമം ഞാൻ നേടി...
മധുരിക്കും നിന്നോർമ്മ
മാടിയൊതുക്കിയ നിൻ കൂന്തൽ...
എൻ മനസ്സിൽ തെന്നൽ-
വിടർത്തി നിൻ മിഴിക്കോൺ...
ചഞ്ചലം ചാടി,
വെണ്ണീറിലാടി...
ചെഞ്ചുണ്ടിൽ മുത്തമി-
ട്ടോളങ്ങളാടി...

ആത്മീയമായ ഏകാന്തത...

ആത്മീയമായ ഏകാന്തത...
അതിൻറെ ദു:ഖം...
അത് സഹിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് സ്നേഹിക്കുന്നത്...
അത് സഹിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ജീവിതത്തിൽ മനുഷ്യൻ എന്തും ചെയ്യുന്നത്...
മനുഷ്യൻ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ പോരാ,
ജീവജാലങ്ങൾ മുഴുവനും...
അല്ലെങ്കിൽ പ്രപഞ്ചത്തിലുളളതെല്ലാം...
ആദിയിൽ, അതായത് ഉൽപ്പത്തിക്ക് മുൻപ്
ദൈവവും ആത്മീയമായ ഏകാന്തത അനുഭവിച്ചിരൂന്നു...

സ്നേഹിക്കുന്നത്...

ആത്മീയമായ ഏകാന്തതയുടെ ദു:ഖം
മറക്കാനാണ് സ്നേഹിക്കുന്നത്...

ആത്മാവിലെ പ്രണയം...

ആറ്റിത്തണുപ്പിക്കുവാനാവുന്നതിലേറെ
തീജ്വാലയുണ്ടെൻ ഹൃദയത്തിൽ...
മറവിയിൽ മുക്കിത്താഴ് ത്താൻ കഴിയുന്നതിലേറെ
പ്രണയമുണ്ടെൻ ആത്മാവിൽ...

സ്മരണകൾ...

ആശിപ്പതൊന്നും
തേടിവന്നില്ലായെങ്കിലും
സ്മരണകൾ മധുരിപ്പതു തന്നെ...
ഓർമ്മതൻ താളുകളിൽ
ഞാൻ തീർത്ത സ്വപ്നങ്ങൾ
വാക്കുകളായിട്ടൊതുക്കാം...
കരളിൽ കുരൂക്കുന്ന
നോവിൻറെ നാംബുകൾ
സ്വപ്നങ്ങളായിട്ടൊതുക്കാം...
കനവും നിനവും
ചേരൂമീ കവലയിൽ
നേരിൻറെ കാലടി തിരയാം...

ആർക്കും ആരേയും പ്രേമിക്കാമോ....?

ആർക്കും ആരേയും പ്രേമിക്കാമോ?
എന്നല്ല...!
സമൂഹത്തിൽ തെറ്റായ കീഴ് വഴക്കങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നതിനോടൊന്നും എനിക്ക് യോജിപ്പില്ല...
ഒരൂ വ്യക്തിയുടെ സാന്നിദ്ധ്യമോ പ്രേരണയോ നമ്മളെ സജീവമാക്കുന്നുവെങ്കിൽ,
നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളുടെ ക്രിയാത്മകതയെ സഹായിക്കുന്നുവെങ്കിൽ
ആ ക്രിയാത്മകത ജ്വലിപ്പിക്കാവുന്നതാണ്...

മിഴികളിൽ...

ആ രണ്ടു മിഴികളിൽ
കണ്ടു ഞാൻ സംസാരിക്കു-
മായിരം നനവാർന്ന
കണ്ണുകൾ മനോജ്ഞങ്ങൾ...

ഓർമ്മ...

അറിയാതെ...
വീണ്ടും ആ മുഖം മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു...
മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുംബോൾ ആ ഓർമ്മ ഒരൂ മുൾക്കിരീടം പോലെ ഹൃദയത്തിന് മുകളിലിരിക്കുന്നു...
അതിൻറെ മുളളുകൾ കൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന മുറിവുകളിൽ രക്തവും നൊംബരവും ഒഴുകുന്നു...

മഞ്ഞുകട്ട...

അവളെ പ്രണയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്ക...
ഒടുക്കം അവളെന്നെ പ്രണയിക്കുന്നതുവരെ...
എൻറെ ജീവിതവും പ്രണയവും ഒന്നുതന്നെയാണ്...
ഉരൂകാൻ വേണ്ടി
നെഞ്ചോട് ചേർത്തമർത്തുന്ന
മഞ്ഞുകട്ട...

അനുരാഗം...

അനുരാഗം ആരിലും അവസാനിക്കുന്നില്ല...
എന്നിലും അവസാനിക്കുന്നില്ല...
പ്രണയം എന്ന വികാരം പ്രത്യേക പ്രായത്തിന്റേത് മാത്രമെന്ന് ഞാൻ കരൂതുന്നില്ല...
എന്റെ അവസാന ശ്വാസം വരെ പ്രണയം എന്നോടൊപ്പം ഉണ്ടാകുമെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു...

മറന്നുവോ...

അറിയാതെ നോവിൽ ഇരൂൾ മൂടി നിൽക്കും
ഒരൂ കൊചു സാന്ത്വനത്താലെ എഴുതിടട്ടെ
മനതാരിൽ പൂവിട്ട ദു:ഖ ഗാനം...

ഒരൂ കോടി സ്വപ്നങ്ങൾ ഒന്നിചു ചേർത്തനാൾ
ഒരൂ സ്നേഹസാഗരം നിന്നിൽ കണ്ടു ഞാൻ...
അറിയാതെ ഞാനെൻ മനസിൻ മധുരമാം
സ്നേഹം നിനക്കായ് പകർന്നുതന്നു...
ഏതോ കിനാവിൻറെ വർണ്ണങ്ങൾ നെയ്യുവാൻ
എന്തിനായ് നീയെൻ മനസ്സിലെത്തി...
മറക്കുവാനാകില്ല മനസ്സിനിന്നും
മധുരമായ് നീതന്ന തേൻമൊഴികളാലെൻറെ
മനസ്സിൻറെ താളം പിഴച്ചുപോയി...
നിന്നിലെ പ്രേമത്തിൻ സൌരഭ്യം തേടി ഞാൻ
അങ്ങകലെയെന്നാകിലും വ്യർത്ഥമായി
ഇതളുകൾ കൊഴിഞ്ഞ് വീഴുംപോഴും
നനയും മിഴിയിണ പൂട്ടിടാതെ
നിന്നെയും മോഹിച്ച് കാത്തുനിൽപ്പൂ
മറന്നോ നീയെന്നെ പൊൻകിനാവേ...

വിട....

അതിവിശാലമായ ഈ ഭൂമിയിൽ സ്നേഹത്തിൻറെ ഒരൂ തുരൂത്ത് പണിതുയർത്തിയ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരി, കാറ്റത്ത് പാറിയകലുന്ന വർണ്ണത്തൂവൽ പോലെ നമുക്ക് പിരിയാം...

ശീതകാലം...

ഇപ്പോൾ ശീതകാലമാണ്...
ജന്നൽപ്പടിയിൻമേൽ
മഞ്ഞ് കട്ടപിടിച്ചിരിക്കുന്നു...
ഞാനിരിക്കുന്ന മുറിമുഴുവൻ ഇരൂട്ടാണ്...
ഒരൂ തിരി മാത്രമേ കത്തുന്നുളളൂ...
എൻറെ സ്മരണയിൽ ആ വരി പിന്നേയും
പ്രതിധ്വനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു...

മൌനം...

ഇല പൊഴിഞ്ഞ
വൃക്ഷം പോൽ...
കാർമേഘം കാണാത്ത
മയിൽ പോൽ...
നിദ്രയൊന്നില്ലാത്ത
രാത്രി പോൽ...
അറിയില്ല...!
നിൻറെ മൌനം
എന്ന് നീ
മുറിക്കുമെന്ന്...

സ്നേഹത്തിൻറെ ആരംഭം...

ആ സ്നേഹം ഹൃദയത്തിൽ വന്നലക്കുന്നു...
ഒരൂ പ്രളയവാരിധിയുടെ പ്രക്ഷുബ്ധതയോടെ... എങ്ങനെയായിരൂന്നു ആ സ്നേഹത്തിൻറെ ആരംഭം...
ഓർത്ത് നോക്കുംബോൾ അതിന് ആരംഭമില്ല... പൊടുന്നനെ ഒരൂ പ്രളയം പോലെ അത് സംഭവിച്ചു...
നിശബ്ദമായിട്ട്...
ആത്മാവും ആത്മാവും തമ്മിലുളള ഒരാകർഷണം... അതിൻറെ ലയം...
ഓർക്കുംബോൾ ഒരൂ സ്വപ്നം പോലെയാണ്...
അതിൻറെ യാഥാർത്ഥ്യം ഇപ്പോഴും അജ്ഞാതമായിരിക്കുന്നു..