എപ്പോഴാണു ഞാൻ 'അവളെ' സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയത്‌...?

ഒറ്റക്കിരുന്ന മണൽത്തീരവും
പുഴയുടെ ഇരുണ്ട ജലമർമ്മരവും
അസ്തമയ കിരണങ്ങളും
പടർന്നു മൂടുവാൻ 'അവൾ' വന്നപ്പോഴോ...?

വേനലിന്റെ ചിതയിൽ പൊള്ളിയുരുകുന്ന
ഭൂമിയുടെ കണ്ണുകളെ ആർദ്ദ്രമാക്കി
മഞ്ഞിന്റെ നനവാർന്ന വിരലുകളുമായി
മഴയുടെ സാന്ത്വന സ്പർശ്ശവുമായി
രാത്രിവന്ന ദു:സ്വപ്നങ്ങളിൽ
മുറിഞ്ഞ ചിറകുകളുമായി
ഉറക്കത്തിന്റെ രാപ്പക്ഷികൾ
വിദൂരതയിലേക്ക് പറന്നപ്പോൾ
നിശബ്ദതയുടെ സംഗീതം കൊണ്ട്
എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ അഗാധതയിൽ
വാക്കിന്റെ വെളിച്ചം നിറക്കുവാൻ
നിലാവിന്റെ ചില്ലുവിളക്കുമായി
'അവൾ' വന്നപ്പോഴോ...?

മരങ്ങളുടെ നിഴലിൽ
എന്റെ സായാഹ്നങ്ങൾ എരിഞ്ഞടങ്ങിയപ്പോൾ
ഒറ്റപ്പെടുന്നവന്റെ വിലാപങ്ങളുമായി
കാറ്റ് ചിറകടിച്ചപ്പോൾ
നക്ഷത്രക്കണ്ണുകൾ തുറന്ന്
എന്റെ ചുറ്റും നൃത്തം വയ്ക്കുവാൻ
സ്നേഹത്തിന്റെ നനുത്ത ചിരിയുമായി
'അവൾ' വന്നപ്പോഴോ...?

സ്നേഹിതനെപ്പോലെ
എന്റെ കവിതകൾ കേട്ടിരുന്ന്
അമ്മയെപ്പോലെ പുഞ്ചിരിച്ച്
എന്റെ ചുറ്റും നിഴലിന്റെ സാന്നിദ്ധ്യമായി
'അവൾ' വന്നപ്പോഴോ...?

തുന്നിവച്ച കിനാവുകളുടെ
നിറമുള്ള ഉടുപ്പുകളഴിച്ച്
ഉടലിന്റെ ഭാരങ്ങളിറക്കി
കാഴ്ച്ചയുടെ സുതാര്യത മായ്ച്ച്
നഗ്നമായ എന്റെ ആത്മാവിന്റെ ശലഭത്തെ
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ശൂന്യതയിലേക്ക് തുറന്നുവിട്ട
ഏറ്റവും നിശബ്ദമായ
ഏറ്റവും വിശുദ്ധമായ
മരണത്തിന്റെ ആ കറുത്ത നിമിഷത്തിലോ...?

എപ്പോഴാണു ഞാൻ 'അവളെ' സ്നേഹിച്ചുതുടങ്ങിയത്...?