നിൻ സ്മൃതി...

ഏറെ നാളായ് കണ്ടിട്ടോമലേ നിന്നെ...
കാണുവാനാഗ്രഹിക്കുമെന്നുമെൻ മനം...
വസന്തം ചമക്കും നീയൊരു മധു
ചൊരിയും മലരായ് മാറിയെങ്കിൽ...
നിന്നിലെ മാദക സുഗന്ധം നുകരാൻ
ചിത്രശലഭമായി പിറന്നെങ്കിൽ ഞാൻ...
പ്രകൃതിതൻ സ്വപ്ന സമാനമാം വാനിൽ
പറന്നുല്ലസ്സിക്കാൻ കൊതിക്കുന്നു ഞാൻ...
തുലാമാസത്തിലെ കൊള്ളിയാൻ പോലുള്ള
ആ പുഞ്ചിരിതൻ അർത്ഥമെന്തേ സഖീ...?
മോഹഭംഗാദികളാം ആ നരിച്ചിറകുകൾ
നക്കിത്തുടക്കുംബോൾ ഞാൻ ഭ്രാന്തനാകും...
ഓർക്കാൻ ശ്രമിക്കുംബോഴെൻ ചിത്തത്തി-
ലെന്തോ മറന്നെന്നു തോന്നീടുകയാൽ
ശോഭയോടെൻ മനതാരിൽ തെളിയും
ചിരാതുപോൽ നിന്റെയീ നമ്ര മുഖം...
മറക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുംബോളതിൻ പതിൻ
മടങ്ങായി വർദ്ധിക്കും നിൻ സ്മൃതി...
സാധിക്കില്ലെൻ മലരേ ഈ ജന്മം
എൻ മനസ്സിൽ നിന്നു നിന്നെ മാറ്റുവാൻ...